[ ى ] يتيم ( 1335 - 1247 ) حسين عابد ، متخلص به يتيم ، معروف به مولانا يتيم ، در سال 1285 هجرى قمرى در تبريز چشم به جهان هستى گشود . پدرش حاج حسين شعرباف از بازرگانان بنام تبريز بود . وقتى كه چشم از جهان فروبست ، فرزندش نوجوانى بيش نبود و تنها فرزند ذكورش را تنها گذاشت و چون از همان اوان جوانى به سرودن شعر پرداخت ، تخلص يتيم را برگزيد و حتى عدّه‌اى از شعرا وى را بر آن داشتند كه تخلصش را در شعر تغيير دهد ، امّا هيچ تخلصى را زيبنده‌تر از يتيم نديد و همان يتيم باقى ماند . چنان كه رشتهء شغل پدر را كه همان شعربافى بود حفظ كرد و در بيت ظريفى به اين معنى اشارت مىكند : چون نيست به شعر كس خريدار * پرداخته‌ام به شعربافى عابد تحصيلات مقدماتى را در مكاتب زمان خود فراگرفت و در سطوح بالا از اساتيد بزرگ كسب فيض كرد و بر دانش خود افزود . مولانا يتيم با افاضل زمان خود ، چون مرحوم مدرس تبريزى صاحب " ريحانة الادب " و مرحوم مشكاة هماى وقايعى دوستى نزديك داشت و هم از طرف مشكاة ، عنوان مولانا يتيم به او اطلاق گرديد و با همين عنوان شهرت يافت . مولانا يتيم بازرگانى درستكار و شاعرى عارف‌پيشه بود و در انواع شعر طبع‌آزمايى كرد ، اما كمتر به شاعرى تظاهر مىنمود ؛ تا جايى كه از نشر آثار خود امتناع مىورزيد و اشعارش را با چاشنى عرفان حلاوت بخشيد و غالبا ستايشگر جمال معشوق ازلى بود : تير غم عشقش به دل ديدم شتابان مىرسد * گفتم دلا بگشاى در كاين لحظه مهمان مىرسد و همواره در خلوت خود با دل خويش زمزمه مىكرد :